سلام
امیدوارم که حاله همه خوب باشه
پست مثل هیچ کدوم از پستهای قبلی من نیست. این نامه تلخ و پر درد و بدبختی و مشقته، اینقدر سیاه که نمیشه با طنز تلخ هم هضمش کرد. قصدش یک کم آشنا کردنتون با مشکلی که من در جریانش قرار گرفتم و کمک مالی گرفتن از شماست، اگه آدم خیلی حساسی هستید و درد و رنج دیگران ناراحتتون میکنه نخونیدش. میدونم طولانیه این نامه ولی نتونستم خلاصه تر بنویسم.
بعضی از شما که از ایران با من آشنا بودید میدونستید که من توی ایران یک دوره با چند تا گروه خیریه غیر دولتی همکاری میکردم. حدود ۱۱ سال پیش با خانواده ای شدم که پدرشون فوت شده بود و ۳ تا بچه بودن و مادری که برای گذروندن زندگی بچه هاش از یکی از محله های اطراف شهریار میومد تهران راه پله های آپارتمان ها رو تمیز میکرد .برای این که ادامه این داستان روان تر بشه لازمه که با اسم روایت کنم. اسم این خانم زینب خانوم بود. آرش و حسین شاید زینب خانوم و دیده باشند.
به طرز کاملا اتفاق این خانوم راه پله آپارتمان یکی از خانوم هایی که تو گروه فعال بودن( به نام نازی خانوم )و تمیز میکرد . این شد که نازی خانوم، زینب خانوم رو به گروه خیریه ما معرفی کرد و از ما کمک خواست. از اون به بعد من و نازی خانوم تا مدتها با این خانواده رفت و آمد داشتیم و سعی میکردیم اگه بتونیم مادی و معنوی کمکشون کنیم . زینب خانوم ۳ تا بچه داشت علی اکبر که اون موقع ۱۴ سالش بود نرگس که ۱۳ سالش بود و سارا که هفت سالش بود.
این و بگم که حتی اون موقع که قیمت ما یحتاج خیلی کمتر از الان بود،این خانواده با چیزی به نامه گوشت بیگانه بودند ، بیشتر وقت نهاراشون سیبزمینی بود و ماست و گاهی تخم مرغ . الان و دیگه نمیدونم این جور خانواده ها که کم هم نیستند ، باید چی بخورن.
میخوام یک مرور تند بکنم مسائلی رو که این زن تنها و خانواده اش باهاش درگیر بودن، من از نزدیک شاهد همه این چیزائی که میگم بودم و میخوام این و بدونید که تمام سعی خودم و میکنم که هیچ پیاز داغی به این داستان اضافه نشه . زینب خانوم زن( در حد خودش) فهمیده ای بود و تمام سعیش ی رو میکرد که از بچه های گروه راهنمائی برای بزرگ کردن و تربیت بچه هاش بگیره، ولی خوب محیط و فقر دو عاملی بودن که نمیشد ندیدشون گرفت.
خلاصه داستان ، نرگش تو سن ۱۵ سالگی عاشق پسری شد که توی راه مدرسه زیر پاش نشست و باهاش فرار کرد، وقتی رفتن که از اون پسر برای فرار کردن با یک دختر بچه شکایت کنن متوجه شدن که پسره توی یک خانواده ای بزرگ شده بود که مامان و بابا هر دو کور مادر زاد بودن و ۴ تا بچه داشتن، نرگس و پسره بعد ۲ هفته برگشتن و از اونجائی که توی اون فرهنگ راهی جز عقد نبود با هم ازدواج کردن، ۱ سال بعد پسره که بشدت مواد مصرف میکرد گم و گور شد و زینب خانوم یک سال دوید تا تونست طلاق نرگس و بگیره . حاصل دختر ۱۵ ساله حامله و جامهه که سقط کردن توش معنی نداره. بچه بدنیا اومد با پای ناقص و زینب خانوم ۳ سال دیگه دوید تا بارها مچ پای این بچه رو عمل کنن تا بتونه راه بره. این بچه الان ۷ سالش و همچنان میلنگه.و به همراه مادره ۲۱-۲۲ سالش سر بار زینب خانومه.
علی اکبر ۱۵ سالگی پاشو تو یک کفش کرد که من میخام درس و ول کنم و برم کار کنم کمک خرج مادرم بشم ، هر چی مادرشو و همه باهاش صحبت کردن فایده نداشت ، علی اکبر به بیماری صرع دچار بود و هر از گاهی از بچگی تو خیابون بهش شک دست میداد و میوفتاد، زینب خانوم از همون موقع برای درمان بیماری این بچه یک پاش دکتر مغز و اعصاب بود .
با آرایشگری شروع کرد اونم توی محیطی که تنها تفریح جوونا قلیون کشیدن توی قهوه خونه و دیدن شووهای هندی بود. و تبلیغات ماشین زانتیا . علی پولی و که در میاورد و شلوار لی میگرفت و ژل و آرزوهای کوچکی که به خاطر اونها مدرسه رو ول کرد.زینب خانوم با چنگ و دندون نذاشت که علی تو اون جامه معتاد بشه، هر باری که آدم بدی باهاش دوست میشد، میومد پیش بچه های گروه التماس میکرد برن با علی صحبت کنن .
من از ایران که رفتم ترجیح دادم که ارتباطم و با این خانواده تموم کنم چون اول از همه خیلی انرژی میخواست و پیش خودم فکر کردم من که دیگه ایران نیستم و نمیتونم برم و بیام فایده ای نخواهد داشت. به طور کاملا اتفاقی این سفر که داشتم میرفتم ایران نازی خانوم و خانوادش و تو فرودگاه مالزی دیدم و از احوال زینب خانوم و خانوادش جویا شدم ، خدا خیرش بده این نازی خانوم و که از خواهر برای اینها بیشتر دل سوزوند ه ، از اینجا به بعدش و نازی خانوم برام تعریف کرد، زینب خانوم که یک عمر پله شسته بود آرتروز شدید گردن گرفتو و سیاتیک و خونه نشین شد.
شوهر نازی خانوم تونست برای علی یک کار توی یک کارخونه دارو سازی پیدا کنه و علی برای اولین بار تو عمرش بیمه شد . شندیم که افتاده تو خط باشگاه و بدنسازی ، و اقلا معتاد نشده.
سارا تنها بچه خوبه این خانواده که هیچ وقت هیچ مشکلی برای کسی درست نکرد تونست دیپلم بگیره و داره تلاش میکنه که بره دانشگاه . اما دلیل این که این ایمیل و میزنم اینه که یک ماه قبل خبر شدم سارا سرطان خون داره. نمیدونم این درسته که میگن هر چی سنگ پای لنگه ؟
مثلا این بنده خداها تحت پوشش کمیته امداد امام هستند ولی قانون بیمه های ایران این بیماریهای خاص رو شامل نمیشه و خودشون باید داروی شیمی درمانی و تو جامعه ای که تحریمه و قیمت داروهای خارجی حتی از اینجا هم گرونتره بخرن. حالا پیوند مغز استخوان که بماند.
تا حالا شیمی درمانی این دختر حدود ۲۰ میلیون هزینه داشته و دکتر گفته که جواب داده و باید پیوند مغز استخوان بزنن و احتمال زیاد زنده میمونه .
این قدر تو ایران فقر زیاده و کاری که ما میتونیم بکنیم کم که من دیگه خسته شد بودم و با وجودی که گروهمون توی اینجا هم داره یک فعالیت های میکنه تصمیم نداشتم دوباره شروع به جمع آوری کمک کنم ولی این قضیه که پیش اومد نتونستم ساکت بمونم . هر چند میدونم این راه حل کردن مشکلات جامعه ما نیست ولی راه دیگه ای هم که در توان خودم باشه نمیشناسم.
من این خانواده رو ۱۱-۱۲ سال از نزدیک میشناسم. و هیچ جای این قصه ( تا جائی که من بودم ) کوچیک ترین مبالغه ای توش نشده . این و با شما در میان گذاشتم تا بگم اگه نذری دارید ، کسی و میشناسید که نذر داره تو فامیلتون اینجا یا حتی تو ایران ، یا اگه میخواهید کمک کنید با من تماس بگیرید . پولی که من بتونم جمع کنم و مستقیم میدم به نازی خانوم ، من به این خانوم اعتماد کامل دارم چون دیدم چه جوری از بچه های خودش میزنه که به این خانواده برسه . این یکی از مستقیم ترین راه هائی که به یک آدم نیازمند کمک کنید و بدونید که پولتون صرف هیچ کار جانبی مثله تبلیغات که یک خیریه باهاش درگیره نمیشه. اگر توی ایران هم کسی رو میشاانسید که میخواهد کمک کنه، من میتونم شماره نازی خانوم بهش بدم مستقیم کمک کنه، سارا الان تو بیمارستان امام بستریه ، حتی اگه بخوان میتونم بران عیادتش .
ای همه گلهای از سرما کبود
خندهاتان را که از لبها ربود
مهر هرگز این چنین غمگین نتافت
باغ هرگز اینچنین تنها نبود
تاج عشقت عاقبت بر سر شکست
خنده ات را عاقبت غمها زدود
زندگی در لای رگها تان فسرد
ای همه گلهای از سرما کبود
روزگاری شام غمگین خزان
خوشتر از صبح بهارم مینمود
این زمان حال شما حال من است
ای همه گلهای از سرما کبود
ای همه گلهای از سرما کبود
